Page 76 - Çılgın Dedemin Zaman Makinesi (1)

Çılgın Dedemin Zaman Makinesi

Orhan ağabey:
— San›yorum bir bak›m evine ait parktay›z. Aralar›nda
bir tane bile genç yok, dedi.

— Umar›m öyledir, dedi dedem.

Yürüyerek park›n doğu kap›s›na gelmiştik. Dan›şmada
oturan kad›n seksenlik bir nineydi. Titreyen elleriyle önün-
deki bilgisayar›n tuşlar›na dokunuyordu. Dedem ona doğru
döndü. Bir şey soracakken vazgeçti. Ç›kt›k.

Caddelerde de yaşl›lar dolaş›yordu. Dükkânlara girip
ç›kanlar, duraklarda araba bekleyenler hep yaşl› kimselerdi.
Ben s›rf şaka olsun diye:

— Buras› yaşl›lar kenti olmas›n? diye güldüm.
Dedem, esprilerime kat›lamayacak kadar dalg›nd›. Bir
bilim adam› titizliği ile gözlem yapt›ğ› için bize cevap ver-
miyordu. Dalg›nl›ğ›n›n yan› s›ra üzgün olduğunu anlamak zor

değildi.
Geniş bir caddenin kavşağ›n› dönünce pazar yerinde

bulduk kendimizi. fiaş›lacak bir yerdi buras›. Sat›c›larla
al›c›lar orta yaşlar›n› çoktan geride b›rakm›şlard›. Bizim gi-
bi yabanc›lar›n gözünden kaçmayacak olağanüstü bir durum-
la karş› karş›yayd›k. Her nereye gelmişsek, bu memlekette
ya gençler ve çocuklar yaşam›yordu ya da yaşl›larla çocuk-
lar ayr› şehirlerde oturuyorlard›. Bu durumu başka nas›l
aç›klayabilirdik?

76