Page 74 - Çılgın Dedemin Zaman Makinesi (1)

Çılgın Dedemin Zaman Makinesi

Hava s›cakt› ve yoğun nem terlememize yol aç›yordu.
Bir parkta oturup biraz dinlenmek istedik. Bir iki sokak ge-
çince süs ağaçlar›yla gölgelenmiş bir park gördük. Bilim-
sel araşt›rmalar›m›z› bir süre ertelemek için geçerli bir
sebebimiz vard›: Bu güzel parkta taze demlenmiş bir bar-
dak çay içmeden çal›şamazd›k elbette. Rahat banklar›n bel-
li aral›klarla yerleştirilmiş olduğu geniş yaprakl› bir ağac›n
gölgesini gözümüze kestirdik. H›zl› ad›mlarla oraya doğru
gittik.
Park›n yollar›nda kol kola girmiş yaşl› çiftler sabah yü-
rüyüşlerine ç›km›şlard›. ‹lerideki banklarda da yine yaşl›
çiftler oturuyorlard›.

Dedem:
— Bir iş gününde olmal›y›z. Çocuklar okulda, gençler iş-
lerinde olunca park yaşl›lar› ağ›rl›yor, dedi.

Gerçekten de görünürlerde hiç genç ve çocuk yoktu.
Orhan ağabey ise çocuklar› göremeyişimizin sebebini oyun
alanlar›n›n uzağ›na gelmiş olmam›za bağl›yordu. Gerçekten
de yak›n›m›zda çocuklar›n oynayabileceği ne bir sal›ncak, ne
bir dönme dolap görünüyordu.
Bize çay servisi yapan garson, nerden baksan yetmiş
yaş›ndayd›. Ağ›r ağ›r yürüyordu. Bana ve Orhan ağabeye
bak›şlar›ndan hiçbir şey anlamam›şt›k. Hani insan ilk defa
gördüğü bir şeye hayretle bakar ya, o da bize öyle bakm›şt›.
Acaba yüzümüzde bir şey mi vard›? Ben Orhan ağabeye
bakt›m, Orhan ağabey de bana bakt›. Hay›r, bir insan› hay-

74