Page 2 - YAŞAYAN ATASÖZLERİMİZ
P. 2
DAMLAYAN ÇATI
Evimizin bahçesinde babam›n alet edevat›n› koydu€u-
muz küçük bir kulübemiz vard›. Köpe€imiz Çak›r da bu ku-
lübede kal›rd›. K›fl›n çok so€uk oldu€u için turflular›m›z›,
tarhanam›z›, bulgurumuzu ve ya€›m›z› bu kulübeye koyard›k.
Annemin vazgeçemedi€i ardiyesiydi buras›.
Bu kadar iflimize yarad›€› hâlde nedense bak›m›na pek
önem verilmezdi. Ne dam› aktar›l›r ne boyan›rd›. Ara s›ra
temizlerdik, o kadar. Bu yüzden ilkbahar›n ayak sesleri du-
yulur duyulmaz, yani cemreler düfler düflmez kulübemizin
tavanı damlamaya bafllard›. Çat›s›nda biriken karlar erir,
k›r›lan kiremitlerden içeri s›zard›.
5
