Page 4 - YAŞAYAN ATASÖZLERİMİZ
P. 4
DAMLAYA DAMLAYA GÖL OLUR
Babam flehir d›fl›ndayd›. ‹fli tahmininden uzun sürdü€ü
için kararlaflt›r›lan gün eve dönememiflti. Anneme b›rakt›€›
harçl›k bu yüzden suyunu çekmiflti . Aksilik bu ya! Bir gece
1
yar›s› küçük kardeflim hastaland›. Daha önce de atefl nöbe-
ti geçirdi€inden kardeşimi hemen doktora yetifltirmemiz
gerekiyordu. Fakat bunun için yeterli param›z yoktu. Hat-
ta birkaç kurufl d›fl›nda meteliksizdik.
Annem o telafl içinde mutfa€a kofltu. Elinde bir ka-
vanozla döndü. Bu kavanozu hat›rl›yordum. Annem mutfak
al›flveriflinden artan üç befl kuruflu içine atard›. Babam ise
anneme tak›l›r, “Han›m, ondan bir fley ç›kmaz. Davulcu pa-
ras› onlar. Çocuklara ver, sak›z als›nlar.” derdi.
Annem gülümser; ama bir fley söylemezdi. Befl kurufl,
on kurufl at›verirdi kavanoza...
‹flte o kavanoz kardeflimin hayat›n› kurtard›! ‹çinden
ihtiyac›m›z olan paradan fazlas› ç›kt›. Annem kardeflimi
doktora götürmeden önce bana ve ablama dönerek:
“Bak›n iflte!” dedi. “Tasarrufun büyü€ü küçü€ü yoktur!
DAMLAYA DAMLAYA GÖL OLUR. Kula€›n›za küpe olsun!”
O gece yar›s› bilgi da€arc›€›ma çok de€erli bir atasözü
att›m. Ve o günden sonra harçl›€›mdan biraz›n› biriktirme-
ye bafllad›m. Kim bilir nerede, ne zaman iflime yarayacak?
1 suyunu çekmek [D]: Tükenmek
7
