Page 12 - 9786259895291

JULES VERNE ON BEŞ YAŞINDA BİR KAPTAN

kayık suya indirildi. Dick Sand, iki denizci bir de Kaptan
Hull, kayığa binip enkaza doğru küreklere asıldılar.
Köpek, hiç durmadan havlıyor, küpeşteye tırmanıyor,
güverteye düşüyor, yine kalkıp çaresizce tırmanıyordu. Fakat
bu havlamalarda, tırmanışlarda bir başkalık seziliyordu. Kö-
pek sanki gemiye yaklaşan tekneye değil de enkazda sıkışıp
kalmış birilerine havlıyor gibiydi.
Filika, yan yatmış gemiye yanaşmak üzereydi. Bunun için
birkaç kürek darbesi yetecekti.
Birdenbire köpeğin havlaması değişiverdi. Az önce yakarır
gibi sızlanarak havlayan hayvan, şimdi öfkeyle havlıyordu.
Bunu anlamamak mümkün değildi. Köpek, o sırada oca-
ğının başından ayrılmış, geminin burnuna doğru yürüyen
Negoro’ya havlıyordu.
Köpek, Pilgrim’in aşçısını tanımış olabilir miydi? Tanıyorsa
bunun nasıl bir açıklaması olabilirdi? Olacak şey değildi bu!

Negoro, kendisine öfkeyle havlayan hayvanı görünce hiçbir
şaşkınlık belirtisi göstermedi. Bir an kaşlarını çattıktan sonra
mutfağına geri döndü.
Bu arada filika, enkazın arkasından dolanıyordu. Tam
geminin arkasına geldiği zaman içindekiler, enkazın üzerinde
“Waldek” yazısını okudular.
Baş tarafta kocaman bir delik göze çarpıyordu. Güvertede
hiç kimse görünmüyordu.
Köpek küpeşteyi bırakmış kâh içeriye koşuyor kâh dışarı
çıkıyor, sürekli havlıyordu.
Dick Sand:
– Köpeğin gemide yalnız olmadığı anlaşılıyor, diye mı-
rıldandı.

12 13