Page 12 - 9786051740928
P. 12
.. .
arsen lupen istanbul'da
Yorgo, tereddüt içinde başını kaşıyordu fakat masanın üstünde
tüten kızartmanın güzel kokusu, ona kararını verdirdi:
– Gelemem ben, dedi. Başka birini bulunuz.
– Buralarda başkasını bulamadım.
– İstanbul’da rençber kalmadı mı? Benim evimi, size kim haber
verdi?
– Komşular söylediler.
Duvarcı, karısına baktı. Kadın, bir felaket kokusu almış gibi,
Rumca:
– Gitme Yorgo, dedi.
Yabancı, daha tesirli bir şey söylemek lazım geldiğini anlamıştı:
– İbrahim Bey’in otomobili dışarıda bekliyor, dedi. Gene otomobille
seni getiririz, bir saatlik iş, fazla değil yirmi lira da para var.
Yirmi lira!.. Duvarcı bunu duyunca iş değişmişti:
– Yirmi lira, diye mırıldandı.
– İbrahim Bey çok zengindir, paraya bakmaz.
Rençber, razı olmuştu. Ceketini sırtladı.
– Haydi, dedi. Fakat orada kireç harç filan var mı?
– Hepsi var. Alet, mala filan da var.
Kadın kuşkulanıyordu. Yüreğinde müthiş bir sıkıntı vardı. Bu
yabancıya hiç emniyet edemiyordu. Gene Rumca:
13
