Page 10 - YAŞAYAN ATASÖZLERİMİZ
P. 10
EV ALMA, KOMŞU AL
“Hah! Bir akvaryum eksikti!” diyor annesi.
Sonra kocas›na dönüyor:
“Ne zaman tafl›n›r›z bey?”
“Hele bir tapusunu alal›m da...”
O ana kadar söze kar›flmayan nine, daha fazla
dayanam›yor:
“Evlad›m, konu komfluyu soruflturdun mu? Kimler
oturuyormufl apartmanda? Neyin nesiymifller? Aman
evlad›m, u€rusu var u€ursuzu var! Hemen dal›verme! Sor
sorufltur! Bize uygun mu? Bak, çocuklar›n yetifliyor! Aman
Allah korusun!”
“Hay›r anne, sormad›m. Hem neden soray›m? Herkesin
evi ayr›, derdi ayr›.”
“Öyle deme evlad›m! ‹nsan çevresi ile mutlu olur. Allah
kötü komflunun flerrinden korusun! Atalar›m›z der ki, EV
ALMA, KOMŞU AL.“
Çocuklar kahkahay› bast›. Emel Han›m kafllar›n› çatt›:
“Komfluyu ne yapaca€›z babaanne? Sen iyi olunca her-
kes iyi olur. Durup bir de komflular›n asl›n› astar›n› m›
soruflturuca€›z?!”
“Eh, ne yapal›m!” dedi ninecik. “Sonra demedi demeyin.”
13
