Page 9 - YAŞAYAN ATASÖZLERİMİZ
P. 9
YAŞAYAN ATASÖZLERİMİZ - 1
“Ben de sal›ncak isterim!” diye at›l›yor k›z.
“Oldu! Sana da sal›ncak kural›m. Baflka bir arzunuz”
diye parl›yor Emel Han›m.
“Bana ne! Bana ne! Sal›ncak isterim.”
“K›z sus! ‹ki laf etmeye b›rakm›yorsunuz.”
Sonra kocas›na dönüyor:
“Bey, pencereleri genifl mi? Ah, bay›l›r›m genifl pence-
reye! fiöyle organze tülden perdeler yapt›r›r›z. Önüne de
sallanan koltuk...”
“Aman han›m, evi alal›m da detaylar› sonra düflünü-
rüz!”
“Öyle deme ama!.. Ellerin evinde flöyle gönlüme göre
perde yapt›ramad›m. ‹çimde kald› ayol!”
O€lan at›l›yor hemen:
“Parka uzak m› baba? Sak›n uzak olmas›n! Hem bas-
ket potas› olmayacak hem de parka uzak olacak... ‹stemem
vallahi!”
“fiimdi bafllar›m senin basket potana!” diye patl›yor
Taner Bey.
O€lan surat›n› asarken k›z ciyak ciyak söze kar›fl›yor:
“Akvaryum da al›r›z değil mi?
12
