Page 6 - 9789944938570

JULES VERNE

Oldukça güçsüzleşen gemi yine de uzun süre yol almaya
devam etti. Yalnız gövdesinin rüzgâr alması bile onu fırtına-
dan uzaklaştırıyordu. Zaten önemli olan da bu tehlikeden
kaçmayı başarmasıydı.
İşlerini tamamladıktan sonra dümenin başındaki Gordon
ile Doniphan’ın yanına döndüler. O sırada güverte kapısı
bir kez daha açıldı. Briant’ın üç yaş küçük kardeşi Jacques
başını uzattı.
– Ne istiyorsun Jacques, diye sordu Briant.
– Gel! Gel, diye seslendi çocuk. Sular salona kadar ulaştı!
– Bu mümkün değil, diye haykırarak koştu Briant.
Salon, sallanan bir lambayla hafifçe aydınlıktı. Solgun
ışıkta yataklarına uzanmış bir düzine kadar çocuğu görmek
mümkündü. Küçükler korkuyla birbirlerine sarılmışlardı.
– Korkacak bir şey yok, dedi Briant.
Öncelikle onları rahatlatmak istiyordu.
Ardında fenerini tutarak teknenin zemininde sağa sola
çalkalanan suyu fark etti. Suyun nereden geldiğini anlamak
için ön taraftaki yemek ve mürettebat koğuşunu kontrol etti.
Oralarda delik yoktu. Tekne geriye doğru yattığında dev dal-
gaların koğuş aralarından içeri dolmasından ileri geliyordu.
Geminin su alması gibi bir tehlike söz konusu değildi.
Kaygısı biraz olsun hafiflemiş olarak dümenin başına
döndü. Tekne oldukça sağlam inşa edilmişti. Bu tehlikeyi
atlatacağa benziyordu.
Gece gökyüzü koyu bulutlarla kaplandı. Fırtına iyice
hızlandı.
– Arkadaki dalgalara dikkat, diye bağırdı Moko. Daha
sıkı tutun!

6