Page 19 - YAŞAYAN ATASÖZLERİMİZ
P. 19
YAŞAYAN ATASÖZLERİMİZ - 1
ekmek getirmek için çal›flmay› ak›l etmemifl. A€açlar›n,
çardaklar›n koyu gölgelerine uzanır, günü akflam edermifl.
Beri tarafta herkes tarlada tapandaym›fl. Kimi ekin eker,
kimi harman savurur, kimi bahçe çapalarm›fl. De€irmenci su
derdinde, f›r›nc› un derdindeymifl. Yaz boyunca dur durak
yokmufl onlar için. Kar›nca misali çal›fl›r çabalarlarm›fl. Akl›
ermeyen yeni yetmeler, kan ter içinde tarladan dönerken
gölgede keyif çatan adam› görür, imrenirlermifl.
“Ah, ne rahat bir hayat!” derlermifl.
Yine böyle bir gün gençler, gölgede oturup çay›n› yu-
dumlayan adama bak›p iç geçirirlerken yafll› bir adam bunu
görmüfl. Gençlerin yan›na yaklaflarak:
“O€ul o€ul!” demifl. “YAZIN GÖLGE HOŞ, KIŞIN ÇU-
VAL BOŞ! Siz ona bak›p hâlinize ac›may›n. O, size bak›p
kendi hâline ac›s›n. K›fl›n ne bulup ne yiyecek? Gün ola dev-
ran döne... Bak, demedi demeyin! Ölmez de sa€ kal›rsak
birlikte görece€iz.”
Gençler suratlar›n› asm›fllar. Adam›n arkas›ndan:
“Seninki de söz mü be adam! Çal›flmaktan can›m›z ç›kt›.
Güneflin karfl›s›nda kavrulduk. ‹fl, hep ifl! Ah, bu çilemiz ne
zaman bitecek?!”
Derken yaz bitmifl, k›fl gelmifl. Çal›flanlar›n çuval›,
kileri, ambar› dolmufl taflm›fl. Bir s›k›nt› varsa o da ecel
22
