Page 13 - 9789753810708
P. 13

TARİHÇE ‐ TARİF ve KAYNAKLAR                  35


                           Tehâfütü Tehâfüti’l-felâsife (ﺔﻔﺳﻼﻔﻟا ﺖﻓﺎ  ﺖﻓﺎ ) adlı eserini kaleme almıştır. İbn Rüşd
                           eserinin sonunda filozofların tekfir edilemeyeceği noktası üzerinde ısrarla durmuş-
                           tur.

                              Fâtih Sultan  Mehmed’in hocası Hocazâde Muslihuddin  Efendi (ö. 893/1488)
                           padişahın emriyle üçüncü bir tehâfüt kaleme almıştır. Eser önce yazılan iki tehâfütü
                           muhakeme amacıyla kaleme  alınmış olup yirmi iki bölümden meydana  gelmiştir.
                                                                   14
                           Hocazâde Gazzâlî’nin haklılığına meyletmektedir.
                                                                                       15
                              Gazzâlî’ye ait Tehâfüt’ün Türkçe tam ve kısmî tercümeleri de vardır.  Muba-
                           hat Türker’e ait Üç Tehâfüt Bakımından Felsefe ve Din Münasebeti adıyla, doktara
                                                              16
                           tezi mahiyetinde bir araştırma da mevcuttur.
                              Kelâm tarihi bakımından Gazzâlî hakkında anlattıklarımızı özetleyecek olursak
                           şöyle diyeceğiz: Gazzâlî ile kelâmcıların müteahhir devri başlamıştır. Gazzâlî  a)
                           İn‘ikâs-ı edilleyi reddetmiş, b) Mantık disiplinini kabul etmiş, c) Felsefî bahislere
                           önem vermiştir.

                              Gazzâlî Tehâfüt ve el-Münkız’dan başka, kelâma dair kaleme aldığı el-İktisâd
                           fi’l-i‘tikād (دﺎﻘﺘﻋ ﻻا ﰲ دﺎﺼﺘﻗ ﻻا) adlı eserinde de filozofların görüşlerine temas eder ve

                           kitabın sonunda tekfir konusuna ayırdığı babda yine onların üç noktada küfre düştü-
                                    17
                           ğünü söyler.  Gazzâlî, İhyâü ulûmi’d-dîn (ﻦﻳﺪﻟا مﻮﻠﻋ ءﺎﻴﺣإ) adlı eserinin başında akaid
                           konularına bir bölüm ayırmıştır. “Kitâbü Kavâidi’l-Akāid” (ﺪﺋﺎﻘﻌﻟا ﺪﻋاﻮﻗ بﺎﺘﻛ) adını
                           taşıyan bu bölüm müstakil olarak da istinsah edilip basılmıştır. Ayrıca onun bu ilmin
                           çeşitli yönlerini konu alan risâleleri vardır. Kelâm ilminin halk için faydalı olmadı-
                           ğını, onunla  ancak özel  kültüre sahip  kimselerin meşgul olabileceğini belirtir.  O,
                           bunun için Selef mezhebinin haklılığını konu edinen İlcâmü’l-avâm an ilmi’l-kelâm
                           (مﻼﻜﻟا ﻢﻠﻋ ﻦﻋ م ا   ﻮﻌﻟا مﺎﳉإ),  Allah’ın varlığını, birliğini, kemal sıfatlarını konu edinen
                                              18
                                                                                         19
                           el-Hikme fî mahlûkāti’llâhi azze ve celle ( ﻞﺟو ﺰﻋ ﷲ تﺎﻗﻮﻠﳐ ﰲ ﺔﻤﻜﳊا) risâlesi  gibi
                                                                 ّ
                                                              ّ
                           çalışmaları da vardır.

                           14
                               Her üç eser bir arada basılmıştır (Kahire 1321).
                           15
                               Tam tercüme Süleyman Hasîb tarafından yapılmıştır, yazma nüshası İstanbul Üniversitesi Kütüp-
                              hanesi, nr. 4213’te kayıtlıdır. Akif Nuri  müstear adıyla yapılan kısmî tercüme, ayrıca diğer iki
                              Tehâfüt’ten de pasajlar içermektedir (İstanbul: Fâtih Yayınevi Matbaası, ts.). Ayrıca Bekir Karlı-
                              ğa’ya ait bir tercüme yayımlanmıştır (Tehâfütü’l-Felâsife: Filozofların Tutarsızlığı, İstanbul 1981).
                           16
                               Ankara: Tarih Kurumu Basımevi, 1956.
                           17
                               el-İktisâd fi’l-i‘tikād, s. 249-250.
                           18
                              Kahire  1303.
                           19
                               Kahire 1903. Bu kitap Hasan Karasu ve Mürsel Sıradağ tarafından Varlıkların Yaratılış Hikmetleri
                              adıyla Türkçe’ye çevrilmiştir (İstanbul 1971).
   8   9   10   11   12   13