Page 6 - 9786057274496

ÖMER SEYFETTIN

karşıdaki yağmurla ıslanarak giren derin granit uçurumlara
baktı, baktı. Sonra bana döndü:
– Anlatayım, dedi. Ben şimdi elli yaşını geçiyorum. O
vakit pek ufaktım. Onu gören kadınları dinledim. Kendisi
hiç erkeğe gözükmezdi.
– Niye gözükmezdi? diye sordum.
– Çünkü kızdı.
– Kız mıydı?

– Evet.
Hayretim hoşuna gitti. Geçmişi seven, bütün harikaları
geçmişte sanan, geçmişi takdis eden her yaşlı köylü gibi
masum bir şevkle hikâyesine devam etti:
– Dağa çıktığı zaman daha on altı yaşındaymış. Babası
gençliğinde bizim köye göçmüş, kızından başka kimsesi
yokmuş.
Bu adam, bir gün nasılsa Eseoğlu’nun çiftliğinden
geçer. Oradaki yabancı korucuların birinde alacağı varmış,
onu ister. Vermezler. O da galiba kötü bir laf söyler.
Hemen zavallıyı öldürürler. Kızı duyunca babasının
ölüsüne gider. Ağlamaz, sızlamaz. Kimin vurduğunu
anlar. Sonra kazaya gelir, hükûmete koşar, ‘Babamı vuran
filandır, tutun!’ der. Aldıran olmaz. Kız yine köye dönmez.
O vakit, nereden geldiği, nereli olduğu belli olmayan
sarhoş bir zaptiye teğmeni varmış, Eseoğlu’nun
ahbabıymış. Kız her gün onu tutar, “Babamı vuranı daha
tutmayacak mısın?” diye sorar. Bir gün bu sarhoş, kızcağıza
öfkelenir, ağzını bozar, “Bir daha buraya gelirsen senin
kafanı kırarım!” der. Kız korkmaz, zaptiyelerin yanında
ona, “İşte bunlar da şahit olsun, sen bugün babamı vuranı
tutmazsan ben seni öldüreceğim!” der. Zaptiye mülazımı

7