Page 156 -

Sherlock Holmes
Sherlock Holmes
“Karısı mı?” diye bağırdı.
“Artık saklamaya gerek yok. Kız kardeşi diye tanıttığı kadın,
aslında karısı.”
Bayan Lyons yerine oturdu, elleriyle koltuğun yanlarını sıkı-
yordu, pembe tırnaklarının sıkılmaktan beyazlaştığını gördüm.
“Karısı mı!” dedi bir daha. “Karısı ha! Fakat o evli değil ki?”
Sherlock Holmes omuz silkti.
“Kanıtlayın! Kanıtlayabilirseniz eğer...” Gözlerindeki vahşi
alev sözlerden daha çok şey ifade ediyordu.
“Bunu size gösterebilirim.” dedi Holmes, cebinden resim
ve belgeler çıkararak. “York’da dört yıl önce birlikte çektirdik-
leri bir resim. Arkasında Bay ve Bayan Vandeleur yazılı ama
dikkatli bakarsanız, kim olduklarını anlarsınız. O sıralarda,
St. Oliver özel okulunu işleten, Bay ve Bayan Vandeleur’ün
üç yeminli şahidin huzurunda yazılmış ifadeleri. Okuyun
bakın, şüpheniz kalacak mı?”
Kadın kâğıtlara baktı, ümitsiz bir kadının hareketsiz,
kaskatı kesilmiş yüzüyle başını kaldırdı.
“Bay Holmes.” dedi. “Bu adam, kocamdan boşandığım tak-
dirde, benimle evleneceğine dair söz vermişti. Şeytan herif,
yalan söylemiş bana. Hepsi yalanmış söylediklerinin. Niye ama
niye? Hep benim için çalışıyor sanıyordum. Demek beni kul-
lanmış. Nasıl inanabilirim artık ona? Kendi şeytanca davra-
nışlarından ve düşüncelerinden sonra ona nasıl güvenebilirim
artık? Ne sorarsanız sorun, bir şey saklamayacağım. Bir şeye
yemin edebilirim, mektubu yazdığımda yaşlı beye herhangi bir
kötülük geleceğini bilmiyordum, o benim çok iyi dostumdu.”
“Size inanıyorum hanımefendi.” dedi Sherlock
Holmes. “Bu olayları yeniden anlatmanız sizin için üzüntü
verici olacak. İsterseniz, olayları ben anlatayım, yanıldığım

156
156