Page 159 -

ON DÖRDÜNCÜ BÖLÜM
BASKERVILLE’LERİN KÖPE⁄İ
S herlock Holmes’ün kusurlarından biri, elbette bu da bir
kusur sayılırsa, planlarını zamanı gelinceye kadar kimseye
açmamaktı. Bu, biraz çevresindekilere hükmetmeyi ve onları
şaşırtmayı seven, filozof gibi görünmek huyundan biraz da
hiçbir açık kapı bırakmamak için, mesleğinin gerekli kıldığı
tedbirli olmaktan ileri geliyordu. Ama bu onun adına çalışan
ajan ve yardımcıları için, bazı zorluklar yaratıyordu. Bu yüz-
den, çok çekmiştim ama karanlıktaki o uzun yolculuğumuzda
başımıza gelenleri hiç unutmadım. Bakalım daha neler göre-
ceğiz; nihayet son hamleyi yapacaktık fakat Holmes yine de
izleyeceği yol hakkında bir şey söylemiyordu ancak tahmin
yürütebiliyordum. Soğuk rüzgâr yüzümüze çarpınca ve yolun
iki yanındaki karanlık boşlukları görünce sonunda yeniden
bozkıra döndüğümüzü anlayıp içim titredi. Atların her ileri
atılışı, tekerleklerin her dönüşü, bizi büyük maceramıza
doğru yaklaştırıyordu.
Arabayı kiralamıştık; arabacının yüzünden rahat konuşa-
mıyorduk, heyecanlıydık ve sinirlerimiz gergindi ama buna
rağmen havadan sudan söz ediyorduk. Bu gereksiz gerilimden,
Frankland’ın evini geçtikten sonra kurtuldum, Hall’e, oynanacak
olan oyunun sahnesine yaklaşmıştık. Kapıya kadar gitmedik ve
caddeye açılan bahçe kapısının yanında indik. Arabacıya para-

159
159