Page 79 -

. .. .
-
baskerville'lerin kopegi
basker
opegi
ville'lerin k
“Yok canım” dedim. “Sadece mütevazı bir arkadaşıyım. Adım
Doktor Watson.”
Anlamlı yüzü hafifçe kızardı.
“Ben de Sir Henry ile konuşuyorum sanmıştım.” dedi.
“Pek konuşmaya vaktiniz de olmadı galiba.” dedi kardeşi
aynı soru dolu bakışlarla.
“Kendisini sadece bir misafir olmayıp, buraya yerleşmeye
gelen biri sanarak konuştum.” dedi. “Orkideler için geç kalıp
kalmaması pek önemli değil o hâlde. Sanırım Merripit Köşkü’ne
gelirsiniz, değil mi?”
Kısa bir yürüyüşten sonra, soğuk bir bozkır evine geldik,
eskiden çobanların oturduğu bir çiftlikmiş burası ama şimdi
onarılmış, yeni bir köşk hâline getirilmişti. Çevresinde bir meyve
bahçesi vardı. Bozkırdaki diğer ağaçlar gibi, bu ağaçlar da eğri
büğrüydü. Bu manzara, insana hüzün ve kasvet veriyordu. Evin
hizmetkârı olduğu anlaşılan; pas rengi bir ceket giymiş, buruşuk
yüzlü bir uşak kapıyı açtı. İçerisi kadının zevkiyle süslenmişe
benziyordu. Zarif döşenmiş büyük salonlar vardı. Ufka kadar
yuvarlanarak giden, bitip tükenmeyen granit benekli bozkıra
pencereden bakınca, bu bilim adamıyla, güzel bir kadını buraya
getiren şeyin, ne olabileceğini düşündüm.
“Garip yer, değil mi?” dedi Stapleton, sanki düşündüğüme
cevap verirmiş gibi. “Ama yine de mutlu sayılırız, değil mi
Beryl?”
“Hem de nasıl!” dedi. Ama bu sözler pek inandırıcı bir havada
söylenmemişti.
“Bir okulum vardı.” dedi Stapleton. “Kuzey tarafındaydı. Benim
doğamdaki bir adam için monoton ve makine gibi bir işti fakat
gençler arasında yaşamak, taze beyinlerin oluşmasına yardım
etmek ve onlara kendi düşünce ve ideallerini aşılamak ayrıcalığı
vardı. Buna rağmen, kader başka türlü istedi. Okulda salgın bir
hastalık baş gösterdi, çocukların üçü öldü. Bu darbeden kurtu-

79
79